Episode Transcript
[00:00:04] Speaker A: Na de antisemitische aanvallen in Groot-Brittannië eerder dit jaar, trekt de Britse regering nu 250 miljoen pond uit om de Joodse gemeenschap te beschermen.
Is dat voldoende en wordt het onderliggende probleem van Jodenhaat daarmee wel aangepakt? En we zitten nu volgens de Joodse kalender in een periode van rouw. Binnenkort is het de dag waarop Joden terugdenken aan de verwoesting van de eerste en de tweede tempel.
Waarom zijn deze gebeurtenissen nu nog steeds relevant en wat leert deze tijd van rouw ons? We bespreken het met oprabijn Benjamin Jacobs. Rabijn Jacobs, fijn dat u weer in onze uitzending wilt komen.
[00:00:39] Speaker B: Dank dat ik er mag zijn.
[00:00:40] Speaker A: Ja, we gaan eerst een stukje actualiteit bespreken, zoals we dat vaker doen in onze uitzendingen. En nieuws wat vandaag groot in alle media staat is dat de Britse regering 250 miljoen pond uitdrukt voor de bescherming van de Joodse gemeenschap. En dat volgt op een aantal antisemitische aanvallen eerder dit jaar.
Bij een van die aanslagen werden ook twee Joodse mannen neergestoken.
Vindt u dit een goed plan dat daar geld voor wordt uitgetrokken?
[00:01:06] Speaker B: Maar ik denk, er zijn twee dingen. Of dat bedrag voldoet of niet voldoet, hoe het besteed gaat worden, daar hebben we geen verstand van.
Maar het fenomeen dat ze er aandacht aan besteden, is natuurlijk heel goed.
Enerzijds. Anderzijds. Kijk, ik vergelijk het dan vaak, of ik wil dit wel gaan vergelijken, met een paracetamolletje. Het is symptoombestrijding.
Het probleem los je er niet mee op.
Dus ik zou het fijn vinden als er ook iets gedaan wordt aan de ziekte, aan de haat naar joden toe.
[00:01:36] Speaker A: Er worden al maatregelen genomen om bijvoorbeeld antisemitisme op scholen, universiteiten en bij overheidsdiensten aan te pakken.
Is dat dan wel beter, dat dit de kern van het probleem aanpakt?
[00:01:48] Speaker B: Het feit dat er geld wordt gegeven voor beveiliging is natuurlijk geweldig. Maar inderdaad, op scholen et cetera, dat is heel erg goed.
Dat is goed, punt. Maar waardoor worden kinderen het meest beïnvloed?
Door de school, lagere school, middelbare school of misschien door thuis. En ik ben bang dat de meeste mensen die dus antisemitisch zijn het van huis uit hebben meegekregen.
[00:02:15] Speaker A: Ja, maar hoe pak je zoiets aan dan als overheid? Want je kan toch niet thuis gaan controleren met de politie thuis komen om te kijken wat de ouders tegen de kinderen zeggen?
[00:02:23] Speaker B: Nou, dat weet ik niet of dat niet kan.
Kijk, ik heb zelf een paar keer gehad dat kinderen me naschelden. Nou ja, schelden doen geen pijn. Maar aan de andere kant, die kinderen krijgen een bepaalde opvoeding.
En ik wil graag weten, wie zijn die ouders? Dan wil ik in gesprek gaan met die ouders.
Maar dan stuit je je tegen een muur en die heet de wet op privacy.
[00:02:47] Speaker A: Ja, wat achter de voordeur gebeurt, daar
[00:02:50] Speaker B: heeft u niets mee te maken. Maar in iedere wet dus ik ben geen jurist, maar zo kan ik me voorstellen, heeft een doel en het doel is om de samenleving te laten functioneren. Als de wet op de privacy ertoe leidt dat de samenleving gaat dysfunctioneren, dan kan toch niet de bedoeling van die wet zijn. Dus ik denk als op een gegeven moment op school blijkt dat kinderen een bepaalde anti X, Y of Z opvoeding krijgen van huis uit en het past niet binnen ons democratisch bestel ons democratisch denken.
[00:03:17] Speaker A: Dan moet daar aan gewerkt worden.
[00:03:18] Speaker B: Dan vind ik dat er aan gewerkt moet worden, dat er naar de ouders gegaan moet worden.
Stel, ouders geven hun kinderen geen vaccinaties of weet ik veel wat, dat mag dan nog net wel, dat je dat zelf beslist, maar er zijn zoveel dingen die echt niet worden geaccepteerd.
Nederland bijvoorbeeld, in België nu, daar gaat men ingrijpen, of hebben ze gezeur, met de Brit Mila de besnijdings.
En dan is één van de redenen, het kind heeft geen toestemming gegeven.
[00:03:46] Speaker A: Dus daar kan het wel, zegt u.
[00:03:48] Speaker B: Wat?
[00:03:49] Speaker A: Daar kan het wel, daar kan de overheid wel op ingrijpen.
[00:03:51] Speaker B: Daar wordt dus wel ingegrepen op iets, want ze zeggen, ja de ouders beslissen, we hebben er niks mee te maken. Nee, dan zeggen ze, nee, nee, nee, dit kan niet. Dus dan wordt er wel ingegrepen. Dus het fenomeen dat je niet kan ingrijpen bij een opvoeding, waarvan je ziet dat het de verkeerde kant op gaat, dat wordt gemerkt op de school.
We moeten het op zijn beloop laten, vrij van meningsuiting, privacy, ga zo maar door.
Een wet is er om de samenleving te laten functioneren. En als je ziet dat het tegenovergestelde gevolg is, is dat heel gek. Ik ben tegen godsdienstvrijheid.
Ja, ik ben voor godsdienstvrijheid. Maar als iemand een godsdienst opricht, die opricht die tot doel heeft om iedereen die hij tegenkomt om zijn gezicht te spuwen, dan vind ik dat moet er ingegrepen worden. Iedere vrijheid moet beperkingen hebben. Anders is vrijheid geen vrijheid meer.
[00:04:39] Speaker A: We gaan naar het volgende onderwerp. Dat is niet in Groot-Brittannië, maar in Duitsland. Want daar heeft de Duitse Eerste Kamer afgelopen vrijdag een wet aangenomen.
En die wet stelt strafbaar de oproep tot vernietiging van Israël of het ontkennen van het bestaansrecht van Israël. En niet zomaar strafbaar, maar je kunt er zelfs tot vijf jaar gevangenis voor krijgen.
Vindt u dat een goede maatregel die is aangenomen in de Eerste Kamer daar?
[00:05:04] Speaker B: Ik denk dat het zeker een goede maatregel is. Het is in feite dus, waar we het net over hadden, opvoeding van mensen. Het is dus niet symptoombestrijding. En dan kan je zeggen of die al vijf jaar in gevangenis moet of niet. En wat bereik je ermee? Nou, je bereikt ermee dat je kan ingrijpen als mensen verkeerde denkbeelden...
[00:05:20] Speaker A: Maar dit gaat natuurlijk over iets anders. Dit gaat over Israël en niet zozeer over jodenhaat ofzo.
[00:05:25] Speaker B: Het gaat over de vernietiging van Israël. Voor mij is het anti-zionisme, anti-semitisme.
Theoretisch heet het schrijden.
Ik kan zeggen dat iemand een anti-zionistisch is tegen Israël, maar geen antisemiet. Ik ken zelfs iemand die tegen Israël is, tegen het bestaande staat Israël. Dat is een verzetsstrijder.
Andersom zou het ook zo moeten zijn dat je iemand hebt die dus precies de andere kant op.
voor israëliërs, maar tegen joden.
[00:05:55] Speaker A: Maar die bestaan niet.
[00:05:56] Speaker B: Nee, dat kan natuurlijk niet.
[00:05:57] Speaker A: Nee, maar u zegt het is een goede maatregel.
[00:05:59] Speaker B: Ja, goede maatregel.
[00:06:00] Speaker A: Zou zoiets ook in Nederland moeten ingevoerd worden?
[00:06:02] Speaker B: Nou, ik heb er geen bezwaar tegen. Of het gaat gebeuren, weet ik niet. Maar ik denk dat het een goede zaak zou zijn om het antisemitisme te voorkomen.
[00:06:09] Speaker A: Ja.
[00:06:10] Speaker B: Ja, want het wordt door de samenleving gewoon, men weet geen verschil meer. Hoe vaak, gisteren nog, was ik in een museum met mijn kleinkinderen en In de afloop moest ik mijn parkeer betalen, dat ging met een computer, weet ik veel. Hebt u een Nederlands kenteken?
Nou, wij wonen hier al 14 generaties. Ja, ik heb ondertussen wel een Nederlands kenteken, ja. Maar het feit dat je Joods bent en herkend wordt en dan meteen wordt gezegd, je bent dus in Israël geboren. Ja, dat zeiden ze niet, maar dat bedoelden ze heel vriendelijke mensen. Maar een onwetende, uit onwetendheid kan van alles voortkomen. Dus ik denk dat er veel, veel meer gedaan moet worden om de opvoeding die kinderen thuis krijgen, daar iets aan te doen.
[00:06:55] Speaker A: Ja, nu in ons land zijn er ook natuurlijk veel problemen rondom jodenhaat. We hebben hier in de uitzending ook rechtmatig de rapporten van het CIDI besproken. Die gaan over toenemende jodenhaat. En er zijn in ons land ook een aantal initiatieven ontstaan om die jodenhaat aan de kaak te stellen. Of daar in ieder geval aandacht voor te vragen. Dat zijn solidariteitswandelingen in heel veel steden in Nederland. Bijvoorbeeld Amersfoort, daar is het volgens mij ontstaan. In Utrecht, Rotterdam, Dordrecht, Apeldoorn, Zwolle en ook Dalfsen.
Elburg, oh sorry.
Maar wat vindt u ervan dat er initiatieven zijn met solidariteitswandelingen voor de Joodse gemeenschap?
[00:07:33] Speaker B: Nou, het is dus tegen antisemitisme en om de joden te ondersteunen, om geestelijk te ondersteunen. En die steun die wordt gevoeld, die komt over.
Ikzelf probeer dus regelmatig mee te lopen, zeker als het voor de eerste keer dat gaat gebeuren, dan loop ik graag mee en zeg een paar woorden, een paar woorden van bemoediging, maar ook dankbaarheid tonen naar die mensen die dus geheel op eigen initiatief geen politiek, niet tegen iets.
[00:08:00] Speaker A: Er zijn geen Israëlische vlaggen?
[00:08:01] Speaker B: Nee, ik ben ze nog niet gezien. Geen vlaggen, geen leuzen, geen gebrul, geen geschreeuw. Helemaal niet. Ze lopen van het stadhuis, meestal naar de synagoge als die er is, en ze zeggen, beginnen we met een paar psalmen, eindigen we ermee, als ik er ben mag ik een paar woorden spreken, maar het is nooit tegen iets, het is voor.
Ja, dat is denk ik helaas nodig. En dan kan je zeggen dat is ook symptoombestrijding. Ja, dat is het ook. Maar dan de andere kant op.
[00:08:28] Speaker A: Ja, want vanavond wandelt u voor het eerst in Dalfsen mee.
[00:08:32] Speaker B: Ja, dat is een beetje moeizaam gebeuren. Want dat is dan een beetje verdrietig.
Die mensen die het organiseren zijn gewoon hele lieve mensen.
Ik ga dus mee vanavond, het is het derde keer dat ze het georganiseerd hebben. En ze lopen dan van het gemeentehuis naar de voormalige synagoge.
[00:08:50] Speaker A: Vanavond om acht uur is dat.
[00:08:51] Speaker B: Vanavond om acht uur beginnen bij het gemeentehuis.
En er wordt gelopen naar de voormalige synagoge. En de vorige keer, heb ik begrepen, aan het einde was Plens de Hedd.
de synagoge binnen gegaan om daar even wat te gaan doen, want dat moet besteld worden van het is geen synagoge meer, het is een voormalige synagoge, heet ook zo.
Hebben ze gedacht, nou wat we dan deze keer doen, we gaan gewoon vragen voor een afloop, er wordt altijd een foto gemaakt, gaan we even samenkomen in de synagoge, heel mooi eigenlijk, het zou dus voor het bestuur van de synagoge iets heel moois moeten zijn, dat toch nog iets joods gebeurt. hoe het geen Joodse mensen zijn maar toch iets met Israël, met Joden, maar Israël, nee niet met Israël, het gaat alleen maar over de Joden in Nederland.
[00:09:36] Speaker A: Ja, maar daar ging het een beetje weg.
[00:09:38] Speaker B: Maar dat ging dus niet door, dat werd verboden, dat werd afgewezen vanwege beeldvorming. Nou uiteindelijk mag het dus wel, dus ze mogen wel naar Afrik binnenkomen om daar dan die foto te maken of een kopje koffie samen te drinken, daar gaan ze voor betalen, helemaal geen probleem.
Maar dan hebben ze wel een aantal voorwaarden gesteld.
Bijvoorbeeld, er mogen geen leuzen, er mogen geen vlaggen. Ja, maar bij die wandeling, er zijn geen vlaggen, er zijn geen leuzen. Maar daar hebben die mensen niks over te zeggen.
Maar ze zijn zo bang voor de beeldvorming. Ze zijn bang dat als die groep naar binnen komt dat het beeld wordt gecreëerd dat die wandeling niet is tegen antisemitisme en voor Nederlandse joden maar dat men het zal vereenzelvigen met tegen weet ik wat en voor Israël en de beeldvorming, beeldvorming, beeldvorming en dan hebben zij ook te maken met beeldvorming dus uit voorzorg tegen beeldvorming mag die groep dus wel de afloop binnen maar ze mogen dus dit en dit en dat niet doen tijdens die wandeling. Ze hebben gezien dat in Apeldoorn, dat is niet zo verder vandaan, dat was de vorige keer dat ik meeliep, de laatste keer, toen heb ik gesproken en toen hebben ze ook opgemerkt, ja we hebben gezien, oproeper Jacobs is er ook en die spreekt ook nog.
Dus ik mag niet spreken.
[00:10:57] Speaker A: Maar wat vindt u daarvan?
[00:11:02] Speaker B: Ik vind het heel erg triest.
De mensen die daar lopen, van die solidariteitswandelingen, die voelen zich nu nog in.
Dat kan niet.
[00:11:14] Speaker A: Maar je zegt het is triest. Wat zit hieronder? Is dit kwade wil of is dit eigenlijk onwetendheid?
[00:11:22] Speaker B: Ja, onwetendheid kan leiden tot kwade wil.
Moeilijk in te schatten, maar het klopt niet. Het klopt niet.
Dat doet pijn en ik hoop dat vanavond juist extra veel mensen zullen komen over andere plaatsen om te laten zien dit is onacceptabel. Hoe mooi zou het zijn, juist in die plaats die ooit een synagoog was, voor de goede orde. Het heeft niks met de oorlog te maken.
Een paar jaar voor de oorlog heeft men die soelen verkocht, de Joodse gemeenschap, de kleine gemeente die er was, want ze waren te klein. Dus het heeft met de oorlog niks te maken op zich, de Tweede Wereldoorlog.
Ik zou zeggen als ik in zo'n bestuurder zit van zo'n voormalige synagoge, dan zou ik zeggen hoera, eindelijk toch iets wat met Joden te maken heeft. Het is totaal niet politiek. Als mensen die vertaalslag geven, dat is inderdaad zo.
Anti-zionisme, anti-semitisme is gewoon precies hetzelfde geworden.
En daar mogen we niks mee doen.
[00:12:18] Speaker A: Nee, maar vanavond u hoopt dat er veel mensen zullen komen.
De oproep is duidelijk. Dus om acht uur vanavond. U gaat ook gewoon spreken. Absoluut.
[00:12:26] Speaker B: Extra lang spreken ze ons.
[00:12:28] Speaker A: Het begint zelfs bij het gemeentehuis van Dalfsen. Dus iedereen is van harte welkom.
Ander nieuws wat ook de afgelopen dagen heel veel heeft gespeeld is dat afgelopen week de VS en de Iran verschillende aanvallen over en weer hebben uitgevoerd. De onderhandelingen die zouden volgens president Trump stop zijn gezet. Hij zegt dat inmiddels de ware aard van het Iraanse regime dat hij die heeft gezien.
Verwacht u dat er nog vrede gaat komen?
Want het lijkt weer allemaal... Oorlog en
[00:12:57] Speaker B: politiek is zo ingewikkeld. En wat je hoort en leest is niet altijd precies zoals het gaat.
Ik heb er geen zin meer over zeggen. Ik zie de spanning en hoop dat het voor iedereen goed afloopt. Ook voor de inwoners van Iran.
[00:13:15] Speaker A: Ja, maakt u zich zorgen daarover?
[00:13:17] Speaker B: Ja, ik ben er bezorgd over, maar ja, zorgen maken, dat is nu ook vrij zinloos.
Daar heb je niks aan.
We zitten nu in de drie weken, dat herinnert ons aan het beleg rondom Jeruzalem.
En daarna, drie weken later, de verwoesting van het tempel.
En dat gedenken bij deze dagen, dus negen avond, de dag dat de tempel is verwoest, dat is dus een vaste dag, meer dan 25 uur vaste dag, niet eten, niet drinken, we zitten op de grond, dus het is het summum van triestheid.
Maar dat betekent niet dat ik gedeprimeerd moet worden. Nee. Het betekent dus dat er in het leven negatieve situaties zijn, perioden zijn, en positieve.
[00:14:07] Speaker A: Ja.
[00:14:08] Speaker B: En hakobide shumayim, alles komt van boven.
Dus ook het galute ballingschap waarin zitten. Zeker, we zijn in het ballingschap ingegaan door onze eigen zonden. Maar dat neemt niet weg, we zitten hier nu wel.
En dan kijk je niet van oh, ik zit in de put en ik ga zitten huilen en ik word depressief. Depressiviteit op zich, ik praat niet over iemand die getraumatiseerd is, daar heb ik het niet over. Maar iemand is depressief.
Wordt uitgelegd in de Joodse filosofie dat depressiviteit is geen zonde, geen overtreding. Maar het brengt tot de grootste overtredingen.
[00:14:42] Speaker A: U heeft al mooi een introductie gegeven over het onderwerp waar we het nu over gaan hebben. Want we gaan het hebben over die drie weken. Een periode van rouwe is dat, waarin joden terugdenken aan de verwoesting van het tempel. Kunt u dat schetsen, hoe die periode eruit ziet? Want twee weken geleden is die begonnen.
[00:14:59] Speaker B: Hij is begonnen op de 17e van de maand tamoes.
[00:15:01] Speaker A: Dat is 2 juli volgens onze kalender.
[00:15:04] Speaker B: Ik ben niet zo goed in onze kalender.
Er zijn een aantal dingen gebeurd.
Het eerste wat gebeurd is, en het heeft op zich met die tempel nog niks te maken, dat Mozes, toen hij voor de eerste keer van de berg naar beneden kwam met de stenen tafelen, zag hij dat een deel van het volk meestal was een afgegoden dienst.
En toen heeft hij de lugot, de stenen tafelen, gebroken.
Dat is op 17 tammoes geweest.
[00:15:32] Speaker A: Ja, en dat was dus twee weken geleden en dat is dan het begin van die periode van het verhaal?
[00:15:36] Speaker B: Nee, ja, maar er is meer gebeurd en dat is dan direct met de tempel te maken.
Dat is het feit dat dus Jeruzalem omsingeld werd. Er is een bres geslagen in de muren van Jeruzalem en dat heeft toen geleid, dat is drie weken later, die tempel is vernietigd.
Hoe gaan we daarmee om?
Ja, dan word je rauw. Ik weet niet, dat heet bij ons ook niet zo. Het zijn dagen van bezinning.
Alleen maar gaan zitten rouwen, dat heeft weinig nut.
[00:16:07] Speaker A: Maar echt erover nadenken, erbij stilstaan.
[00:16:09] Speaker B: Wat is er fout gegaan, hoe kan ik dat repareren? Wat is er fout gegaan met die stenen tafelen? Het Joodse volk ging over de afgoedendienst. Wat is afgoedendienst?
Dat je zegt, buiten God is er nog iets. Als ik zeg, God is er en ik ben er ook.
En ik stel me op gelijke voet, gelijke hoogte met de eeuwige, dat is ook een vorm van afgeroden dienst. Dus ieder op zijn niveau moet daarmee bezig zijn om zichzelf te verbeteren. Een van de redenen dat de tempel verwoest is was ook, dus de reden waarom het verwoest is, ja, omdat men dat heeft verwoest, vernietigd, en men kon niet in Rusland binnentrekken, maar is ook sinatginam, onderlinge verdeeldheid en haat.
En om dat te repareren moet je dus, hart zonder reden was de reden, dan moet je liefde zonder reden.
[00:17:01] Speaker A: Is dat ook hoe die drie weken er dan uitzien, praktisch? Want het begon met een dag van vasten, het eindigt ook met een dag van vasten, wat u net zei.
[00:17:08] Speaker B: En de rest van de periode hoor je bezig zijn met de vraag, waar leven we in? Je moet van de Joodse wet met de tijd meeleven. En ik bedoel ook niet de grillen en grommen van onze samenleving. Nee, daar bedoelen we mee met de periode, de dingen die uit het Torah worden gelezen, maar ook de kalender, met de feesten, et cetera. Het zijn dus niet alleen maar herinneringen aan het verleden. Dingen die in het verleden zijn gebeurd,
[00:17:32] Speaker A: Maar het heeft ook wat met het hier en nu te maken.
[00:17:33] Speaker B: Daar hebben we niks mee te maken. Die worden nooit een feest of gedenkdag. Alleen die dingen, die lessen we voor de toekomst en voor het nu.
[00:17:41] Speaker A: Ja, maar nog even daarover, want u zegt voor het hier en nu heeft het ook een betekenis, daar komen we zo meteen op terug.
Nog even over dat Tisha B'Av, want dat is aan het einde van die drie weken, de negende van de maand af. Wat is dat dan voor een dag? Hoe ziet die dag eruit?
[00:17:58] Speaker B: Dat is een hele trieste dag dus.
We mogen er eigenlijk niet gaan eten en drinken, dat is één.
Maar er mag ook volgens mij geen Torah bestudeerd worden.
Want dat geeft vreugde.
Mensen groeten elkaar niet.
Ja, het is abelu, treur in optima forma. Maar de bedoeling is dus niet dat je gaat zitten, treur en in de put gaat zitten. De bedoeling is dat je weet, zo zit de wereld in elkaar. Snap we helemaal niets van, al die valkuilen die er zijn, al die misère die er is. Waarom is dat nodig? Heeft God dat nodig? Nee, natuurlijk niet. Waarom laat hij het gebeuren? Prima vragen. Maar de eeuwige overstijgt ons verstand.
Dus we moeten ook weten, het zal wel een doel hebben, en wat doe ik ermee? Hoe ga ik ermee om? En hoe ga ik dan in dit geval bijvoorbeeld juist werken aan het tegenovergestelde? Het was haat zonder reden.
Liefde zonder reden. Dus ik vind iemand aardig omdat hij voor mij iets leuks heeft gedaan, of dat ik van hem hou. Ja, dat is allemaal heel fijn, maar het zou ook zo moeten zijn dat je een medemens lief hebt, zonder enige bijbedoeling en zonder dat hij iets voor jou gedaan heeft.
[00:19:06] Speaker A: Waarom zijn deze drie weken zo belangrijk binnen het jodendom?
[00:19:12] Speaker B: Omdat, ja...
omdat die wereldsindelkeizer, laat ik het iets beter uitleggen, we hebben dus die drie weken van treur.
Waarom drie? Oké, we hebben uitgelegd van de omsingeling en dan heb je het summen van het negatieve.
Maar dat is het voorportaal naar de hoge feestdagen. Rosh Hashanah, Yom Kippur, Sukkot, vreugde.
Dus op een gegeven moment Dan zit je in een situatie van diepe verdriet en misère, vervolging, antisemitisme door de eeuwen heen. Hoe ga ik daar mee om, ook nu?
Maar het bedoeling is dat het ons in staat stelt om juist de echte vreugde te beleven.
Het gaat altijd met iemand goed. Dan is hij niet blij dat het goed gaat. Het gaat altijd goed met hem. Maar als het duistere perioden zijn, moeizame
[00:20:08] Speaker A: perioden... Dan ben je daarna extra dankbaar.
[00:20:10] Speaker B: Maar dan merk je, dan voel je dat het ook zichtbaar. Is dat dan nodig? Nee, zo is het. Zo heeft God het gemaakt. Maar wat ik ermee moet doen is, hoe gebruik ik dat om op deze wereld te zijn en goed te zijn voor de eeuwige en voor de medemens, voor de medemensen, voor de eeuwige.
[00:20:26] Speaker A: Hoe doet u dat dan, praktisch?
Gaat u echt veel cadeautjes geven aan mensen of goede dingen doen voor ze?
[00:20:34] Speaker B: Ik ga wel degelijk nadenken hoe ik mezelf kan verbeteren in mijn opstelling aan de medemens.
[00:20:38] Speaker A: Maar hoe doet u dat? Kunt u daar een praktisch voorbeeld bij geven?
[00:20:42] Speaker B: Ik kan een praktisch voorbeeld geven.
Er is iemand die zeurt de hele tijd.
Daar word ik krugel van.
Dat deugt niet dat ik krugel hoor.
Dat hij zeurt is zijn probleem.
Ja, maar kennelijk heeft hij er behoefte aan. Misschien is hij wel gestoord dat hij altijd zeurt.
Maar als ik dat van mijn weg duw en ik antwoord en hij reageert niet... Er zijn mensen die mij een paar keer per dag een e-mail sturen met... Ik lees ze niet eens, maar besteed ik, doe ik gewoon delete of ga ik toch proberen met die meneer weer zo'n contact te komen van ik lees je dingen fijn zeggen en hoe gaat het nou? Want hij hunkert dus naar aandacht. Heb ik genoeg gegeven aan aandacht?
[00:21:25] Speaker A: En daar staat u echt best stil.
[00:21:27] Speaker B: Je vraagt mij, wat doe je dan? Dat soort dingen doe je dus.
[00:21:30] Speaker A: Maar u schetst net van historische... Zijn die gedenkdagen ontstaan, bijvoorbeeld de negende af is ontstaan, om te herinneren de verwoesting van de eerste en van de tweede tempel.
Tegelijk zegt u, het is niet alleen maar herinneren wat er toen is gebeurd, maar het heeft ook vandaag een relevantie.
[00:21:50] Speaker B: Nee, het is niet alleen maar. Dat is dus helemaal niet.
[00:21:54] Speaker A: Maar waarom wordt er dan toch elk jaar op die specifieke dag dan bij stilgestaan?
[00:21:58] Speaker B: Nou ja, de eenvoudige betekenis. Naar kleine kinderen kan je zeggen, toen is het tempo verwoest, punt. Maar als je volwassener wordt, moet het veel meer diepgang hebben.
Het is aan jezelf werken, punten.
Waarom hebben we op Jomkiepoeder grote verzoendag, eten we niet, drinken we niet, en dan komen de synagogen, we schreeuwen allemaal, smijten ze er heel samen uit. Dat heeft ook allemaal diepere betekenissen. Maar een klein kind, of een eenvoudige ziel, die kan alleen maar zeggen, toen is dat en dat en dat gebeurd.
Dus de eenvoudig betekenis gaat niet weg, maar alleen die dingen, die gebeurtenissen die niet alleen eenvoudig betekenis hebben, die blijven, die overleven de eeuwen.
[00:22:34] Speaker A: Ja, nu eerst is Shabbat na de negende af, dan wordt er een stuk gelezen uit juzijn 40 en dat is het bekende Bijbelvers troost, troost mijn volk. Wat is de reden dat dat vers op dat moment wordt gelezen?
[00:22:48] Speaker B: Nou precies, als je op een gegeven moment veel pijn hebt en veel verdriet hebt gehad, dan kan je je verdrinken in het verdriet. Je gaat de depressieve kant op, je komt er niet meer uit. Terwijl het bedoeling juist is, precies andersom. Je hebt iets heel vervelends meegemaakt, dat snappen we allemaal niet.
Misschien begrijp ik het wel, ik heb misschien iets verkeerd gedaan, maar zo zitten we niet zo erg in elkaar.
Maar dan komt er een oproep, een vervelende tijd geweest.
Sta op, troost.
[00:23:18] Speaker A: Is dat ook een opdracht aan het Joodse volk zelf om je naast te troosten?
[00:23:21] Speaker B: Natuurlijk, natuurlijk.
Naast het troosten. De medemens liefde hebben, daar hebben we het over.
En daar valt dus troost onder.
Met woorden kunnen heel veel betekenen.
[00:23:31] Speaker A: We begonnen deze uitzending te hebben over jodenhaat. Die is toegenomen, met name ook in de afgelopen jaren. Met name sinds 7 oktober 23.
[00:23:40] Speaker B: Nou, dat weet ik niet of het toegenomen is. De jodenhaat is altijd geweest en ook niet weggeweest. Na de oorlog was er enorm veel antisemitisme in Nederland. Maar het is salofee geworden. Het is weer netjes om antisemitisch te zijn.
[00:23:50] Speaker A: Het is weer zichtbaar geworden eigenlijk.
[00:23:51] Speaker B: zichtbaar en geaccepteerd. Het mag zichtbaar zijn.
[00:23:55] Speaker A: Maar in deze periode van bezinning en van rouw, heeft die periode voor u nu een andere betekenis gegeven, nu die jodenhaat eigenlijk meer aan de oppervlakte komt?
[00:24:05] Speaker B: Ja, zeker.
Net zoals wij zouden spreken, dat is misschien iets dichter bij huis, maar hetzelfde fenomeen. Mijn ouders spraken over de oorlog en velden er steeds bij dat, hoef je niet bang te zijn, daar gaat nooit iets gebeuren.
Maar wij zien nu dat het wel weer gebeurt. Het was tot nu toe geschiedenis en nu wordt het realiteit.
[00:24:23] Speaker A: Hoe gaat u daarmee om dan?
[00:24:27] Speaker B: Ik probeer ze veel meer te waarschuwen. Naar de overheid uit te leggen, dit gaat de verkeerde kant op.
Joden die erg bezorgd zijn probeer ik te steunen. Ieder op zijn eigen manier zoals hij het nodig heeft.
[00:24:43] Speaker A: Merkt u ook binnen de Joodse gemeenschap in Nederland, dat is natuurlijk niet zo'n grote gemeenschap, maar wel heel divers, dat zij ook deze periode van rouw op een andere manier ervaren dan pakweg tien jaar geleden?
[00:24:56] Speaker B: Nou, ik denk dat zij deze periode, überhaupt deze periode, heel anders ervaren dan tien jaar geleden. Omdat... Kijk, ik heb het nooit zo van... Joop blijft altijd jood. En ook als hij zich uitschrijft uit de synagoge, hij blijft joods. Maar ook emotioneel.
[00:25:11] Speaker A: Of hij nou religieus de wetten houdt, ja of nee?
[00:25:13] Speaker B: Ja, wel houden we ze, niet er aan de wet te houden.
Maar je ziet dus heel veel mensen, ik heb nu heel veel mensen die naar mij toekomen, die nergens lid zijn, die tien jaar geleden echt niet overdachten om überhaupt lid te worden van de Joodse gemeente, dus zoals het ware van alles hebben afgezonderd, een streep hebben gezet achter het jodendom. En nu komen ze terug.
Tegelijkertijd zal het ongetwijfeld zo zijn, dus dat vermoed ik, dat er nu ook een heleboel joden zijn die zeggen, nou is genoeg geweest, dan doen we er helemaal niks meer aan. Dan heb ik helemaal niets meer mee te maken. Maar die hoor ik dus niet.
Dus het doet wel wat met de mensen. Of ze zeggen van, nou is het genoeg geweest, ik wil er niks mee te maken hebben, ik ga mijn naam veranderen, ik verberg dat ik Joods ben. Of juist precies de andere kant op. En dat kom ik heel veel tegen.
[00:25:54] Speaker A: Ja, maar hoe merkt u dat dan? Dat mensen dan meer zich aan de Joodse wetten gaan houden?
[00:25:59] Speaker B: Nou, dat niet zozeer dat ze zich aan de Joodse wetten gaan houden, maar dat ze... Ja, misschien wel.
[00:26:04] Speaker A: Of bewuster ermee bezig zijn.
[00:26:05] Speaker B: Naar de synagoge komen, ermee bezig zijn, zich zorgen maken. Dan de rabijn bellen, dus ze bellen mij, niet de psycholoog.
Maar toch ook een heleboel mensen die willen van mij een verklaring hebben dat ze jood zijn, om dan aanspraak te kunnen maken op de wet op de terugkeer, dat iedereen kan naar Israël. Maar als je jood bent vanwege vervolging, dan gaat dat makkelijker. En om dat makkelijker te kunnen laten verlopen, heb je onder andere een papier nodig van het rabbinaat.
Ik wil nooit zoveel mensen gehad die die papiers willen hebben om naar Israël te kunnen gaan.
[00:26:39] Speaker A: Ik kan me voorstellen, we gaan een beetje richting de afronding, maar hier over door praten. Ik kan me voorstellen dat u aan de ene kant denkt van nou ik wil graag mijn gemeenschap hier in Nederland opbouwen en tegelijkertijd krijgt u heel veel mensen over de vloer die graag zo'n papiertje willen zodat ze weg kunnen uit Nederland.
Is dat een dubbel gevoel voor u?
[00:26:58] Speaker B: Nou ja en nee. Kijk, ik ben dus... Ik laat me niet en nooit chanteren. Dat is misschien een kronkel in mijn hersens, maar ik doe daar niet aan.
Dus ik laat me ook niet bang maken. Ik ben ook niet bang.
Ik woon hier al, weet ik veel, eeuwenlang. Veertien generaties.
Als ik naar Israël wil gaan, dan moet het mijn vrije keus zijn.
Iedereen mag naar Israël gaan, je mag naar andere landen gaan, ik ga uit naar Israël, het heilige land, het joodse land, die vrijheid is er. Maar ik vind dat ik dat wel zelf moet beslissen en ik laat me niet chanteren, ik laat me niet bang maken en dan ga ik dus vluchten.
Ik ga ook niet onderduiken. Mijn ouders hebben er ondergedoken gezeten, dat is genoeg.
[00:27:43] Speaker A: Maar mijn vraag gaat er eerder over van u probeert in Nederland een gemeenschap op te bouwen. Aan de andere kant ziet u hem ook afbrokkelen om met mensen te vertrekken. Wat vindt u daarvan?
[00:27:54] Speaker B: Dat is het gevolg van antisemitisme.
Ik zie dat toch veel mensen wegtrekken.
Nogmaals, je ziet ook andere mensen die juist nu terugkomen als het ware.
Ja, het is niet zo... Kijk, we begonnen met de uitstelling met de financiën die gegild worden in Engeland om te beschermen van de Joden.
In Duitsland weer een andere wet om de Joden te steunen.
Het fenomeen dat dat nodig is, is natuurlijk te gek voor woorden. Het feit dat de Joodse scholen, gewoon hier in Nederland, dat zijn bunkers.
Bunkers. Als je een Joods feestje wil organiseren, een bruiloft, een bar mitzwa...
[00:28:33] Speaker A: Wordt zwaar beveiligd.
[00:28:34] Speaker B: Zwaar beveiligd. Het is fijn dat de overheid ons beveiligt.
En de overheid kan je echt niet verdenken van antisemitisme. Maar het feit dat dit nodig is, is toch onacceptabel. En toch accepteren we het.
[00:28:48] Speaker A: Nu zijn er heel veel mensen die deze uitzendingen kijken die vaak aan ons vragen wat kunnen we doen? Wat kunnen wij doen voor de Joodse gemeenschap?
[00:28:57] Speaker B: Nou, ik denk die solidariteitswandelingen, dat is een heel mooi initiatief, dat is zichtbaar.
De niet-joden, gewoon de simpele, eenvoudige niet-joden die geen enkele positie hebben die laten zien dat ze dit niet accepteren. Ze zijn solidair met het Joodse gemeenschap hier in Nederland, dat is prima.
Ik denk dat de christen van Israël heel duidelijk vanuit de niet-joodse hoek naar de christenhoek Ja, zegt, wij accepteren niet wat er richting Israël gebeurt en nogmaals Israël en Joden is er maar één pot nat geworden. Ook als het gescheiden, theoretisch kan scheiden, het wordt niet meer gescheiden door de samenleving.
[00:29:33] Speaker A: Maar u zegt dat is heel belangrijk voor de Joodse gemeenschap.
[00:29:34] Speaker B: Heel belangrijk, ja. En als we van de kerken Ja, met 7 oktober kwam er een prachtige brief van de Bisschoppen-conferentie.
Ja, dat is geweldig. Dat steunt. Dan zien we, we staan niet alleen. Er zijn mensen die dan... Niet dat zo'n brief daadwerkelijk iets betekent, maar toch ook weer wel. Emotioneel betekent het. Als je emotioneel sterker bent, kan je ook de problematiek makkelijk beter aan. Dus alsjeblieft. Oké, ik word nagescholden op straat, maar weet je hoeveel mensen er shalom tegen me zeggen?
[00:30:07] Speaker A: Dat gebeurt ook.
[00:30:08] Speaker B: Heel veel, nog nooit zoveel geweest.
Ja, zeg polarisatie, noem het hoe je het noemen wil, maar dat gebeurt ook en dat steunt, dat is warm.
[00:30:17] Speaker A: Rabijn Jacobs, dank voor je komst aan de studio.
En u thuis ook, bedankt voor het kijken naar deze uitzending van Christen voor Israël. En u heeft de oproep van de oprabijn gehoord. Als u vanavond in de buurt bent van Dalfsen en u vindt het fijn om ook mee te lopen met de solidariteitswandeling, dan kan dat. U begint vanavond om acht uur bij het stadhuis of het gemeentehuis van Dalfsen. Allemaal van harte welkom. Nogmaals heel veel dank voor het kijken en graag tot de volgende keer.
