Episode Transcript
[00:00:04] Speaker A: De wereld kijkt deze week naar New York, waar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties bij elkaar is. Dat gebeurt tegen de achtergrond van grote spanningen in het Midden-Oosten. Van Gaza en Iran tot het oplaaiende conflict tussen de Houthis en Saoedi-Arabië.
Wat betekenen deze ontwikkelingen voor Israël en voor de regio? Midden-Oosten deskundige Raouf Leraar vertelt er straks meer over.
Maar eerst gaan we dus naar New York, waar de wereldleiders spreken over de oorlogen en spanningen in het Midden-Oosten. Wat wordt er over Israël gezegd en wat betekent dit voor het land? Daarover spreken we met jurist en internationaal rechtexpert Andrew Tucker, die nu in New York is.
Andrew Tucker, van harte welkom in de uitzending, fijn dat je er bent. De Verenigde Naties komen deze week in New York bij elkaar voor de Algemene Vergadering. Kun je kort vertellen wat er tijdens die Algemene Vergadering wordt besproken?
[00:01:02] Speaker B: Dit is een week dat alle leiders van landen bij elkaar komen, de presidenten en minister-presidenten. Dus er is een kans om hele grote uitspraken te doen, op hoog niveau. Het gaat niet in detail over Frankrijk en dat soort landen. Vandaag spreekt Bibi Netanyahu voor de Algemene Vergadering. Het is heel politiek.
En het is maar twee of drie dagen en dan gaat men verder met de echte zaken doen hier in New York.
[00:01:33] Speaker A: Ja, nu ben jij ook op dit moment in New York. Wat is de reden dat je daar bent?
[00:01:39] Speaker B: Ik ben hier met collega Gregory Lafitte uit Geneve en wij spreken zo veel mogelijk landen over de Durban-conferentie. Volgende week op maandag is er een conferentie, dat heb je meestal in deze week, een conferentie over één bepaalde zaak. En dit jaar gaat het over Durban, de commemoration, herinnering van 25 jaar geleden, 2001, een grote conferentie in Durban, Zuid-Afrika, over antiracisme. En het werd een zeer anti-Israel, anti-Joods, antisemitisch gebeuren.
Wij proberen dus landen te overtuigen om daar weg van te blijven. Ze moeten daar niet zijn.
[00:02:22] Speaker A: Waarom is dat zo belangrijk?
[00:02:25] Speaker B: Omdat je zegt, dan geef je credibility aan dit hele gebeuren. Men moet dat afkeuren in plaats van naar een soort commemoration doen.
Dus het is ontzettend belangrijk dat landen weten wat de consequenties zijn van Durban. We zien de genocidezaken nu bij het Interstate Rechtshof. Het is allemaal een resultaat van Durban en van het idee dat zionisme een vorm van racisme is.
Daar gaat het om.
[00:02:58] Speaker A: Ja, nu zijn jullie daar dus om met afgevaardigden van landen te praten om hen te overtuigen om niet naar zo'n conferentie te gaan. Maar als we even teruggaan naar de algemene vergadering die nu plaats heeft met de toespraken van de regeringsleiders van alle VN-lidstaten.
Hoe is daar de sfeer ten opzichte van Israël?
[00:03:20] Speaker B: Nou, je moet je voorstellen, het is heel veel anti-Israël-uitspraken worden gedaan. Heel veel mensen noemen de gazestrook en ook het westelijke Jordaanhoever. Wat Israël daar doet, dat kan gewoon niet.
Frankrijk bijvoorbeeld, grote uitspraken over hoe erg het in de gazestrook is. En dat Israël zelfs in het westelijk Jordaanhoever, ze worden natuurlijk genoemd, geen enkel recht heeft om op te treden zoals ze doen.
Dus de kans wordt gepakt om Israël hier terecht te veroordelen voor misdaden tegen de menselijkheid en het behandelen van de Palestijnen.
Niet iedereen heeft het over natuurlijk, maar Frankrijk was wel echt uitgesproken. Macron had het hier over.
En dat brengt een bepaalde soort sfeer mee.
[00:04:15] Speaker A: Ja, zou je kunnen zeggen dat de sfeer dit jaar op de Algemene Vergadering negatiever is ten opzichte van Israël dan in voorgaande jaren?
[00:04:24] Speaker B: Nou, nee, niets denk ik. Maar je merkt wel dat er een soort, ja, Kijk, de Palestijnen zijn er niet, dus dat hele spel rond de Palestijnen is er dit jaar niet.
Maar je merkt wel dat het een soort stage is dat Israël zelf afgekeurd wordt.
Dat zelf veel meer geïsoleerd wordt.
Dat proef je door alle toespraken heen.
[00:04:56] Speaker A: Wat zegt die ontwikkeling?
[00:04:59] Speaker B: Nou, het zegt wel dat... Kijk, Israël komt steeds meer alleen te staan.
En het is niet alleen over een Palestijnse staat moeten zijn. Dat was het vorig jaar en het jaar daarvoor wel. En dit jaar is het gewoon... Wat Israël doet in de Gazastrook en in de Westbank, daar gaat het over.
[00:05:20] Speaker A: Wat zegt dat over het sentiment dat er is tegenover Israël?
[00:05:26] Speaker B: Ja, het is... Ik denk, Israël, probeert...
Drie jaar na oktober zeven is er geen enkel begrip meer voor wat israël doet naar aanleiding van wat gemas. Dat is allemaal verleden tijd. Wat israël nu doet deugt gewoon niet in de gazesproken in het westelijk jordaan oever zoals dat heet judea en samaria.
Dat wordt steeds herinnerd door die grote uitspraken. Het is alsof gemas een soort Dat het geen enkel idee meer is waar gemas voor staat en wat gemas gedaan heeft.
Dus daar is geen enkel ruimte voor.
begrip van de situatie waarin Israël zich nu bevindt. Heel af en toe hoor, er zijn wel uitzonderingen bij Argentinië bijvoorbeeld. Millet, zeer pro-Israël.
En hij heeft het ook niet alleen pro-Israël, maar hij keurt ook de politiek rondom de VN, dat keurt hij gewoon af.
De hypocratie, de schijnheiligheid van al die uitspraken, daar heeft hij het over. Maar hij is een van de zeer weinigen die daar durft uit te spreken over hoe de VN corrupt is geworden en hervormd moet worden.
[00:06:44] Speaker A: Ja, tot slot, Andrew, heeft deze algemene vergadering, want je vertelde aan het begin dat het met name een politiek iets is, dat regeringsleiders grote uitspraken doen, maar heeft dit ook echt invloed op het vredesproces en op de situatie in het Midden-Oosten?
[00:07:01] Speaker B: Nou, niet echt. Het is gewoon een schaatspel. Dat heb ik elk jaar, deze drie dagen vooraf gaan. Aan het begin van het jaar van de VN. Het is geen inhoudelijk... Maar achter de schermen wordt er heel veel gedaan. Bijvoorbeeld over die border peace. Trump haalt landen erbij. Gisteren waren er bij die... Delegatie van Bulgarije bijvoorbeeld.
Die kwamen net van een vergadering met Witkoff en Kushner over bijvoorbeeld de Board of Peace. Dus er wordt gebruik gemaakt van de aanwezigheid van al deze belangrijke mensen om achter de schermen dat grote plan van Donald Trump voor... om dat echt tot stand te brengen. Dus over de Gazastrook met name. Maar het is...
Het gaat zelf niet invloed hebben op het veilig proces, nee.
[00:07:56] Speaker A: Nee, maar het is natuurlijk veelzeggend genoeg dat Israël ook in de VN steeds meer alleen lijkt te staan. Andrew Tucker, dank voor jouw toelichting en heel veel succes daar in New York.
De afgelopen week zijn er veel nieuwe ontwikkelingen in het Midden-Oosten. Oplopende spanningen tussen de VS en Iran, geweld tussen Saudi-Arabië en de Houthis en een nieuw plan voor Gaza.
Met Rauf Leraar bespreken we deze ontwikkelingen in het Midden-OOsten.
Raouf Leraar, van harte welkom in de uitzending. We gaan het in deze uitzending hebben over het Midden-Oosten en de belangrijke ontwikkelingen die daar op dit moment gaande zijn.
Onder andere over de Vredesraad, de Board of Peace van Gaza, die onder leiding staat van president Trump. Die heeft een nieuw plan voor de wederopbouw van Gaza gepresenteerd. Kun jij uitleggen in hoofdlijnen hoe dat plan eruit ziet?
[00:08:54] Speaker C: Ja, zeker.
Het plan gaat in hoofdlijn over de wederopbouw van Gaza.
Het is een plan waar 2,45 miljard dollar voor nodig is, al dus Trump en de Board of Peace.
En het is in principe het idee dat er in fases en in stappen gaat worden gewerkt vanaf het zuiden van de Gazastrook, waar natuurlijk de stad Rafah ligt.
en dan iedere keer een stapje verder naar het noorden totdat het plan dus voltooid moet zijn.
In eerste instantie gaat het plan natuurlijk over de wederopbouw, want er ligt natuurlijk heel veel aan puin na deze jaren oorlog. Maar het gaat niet alleen over wederopbouw. Het gaat ook over digitalisering van Gaza. Het gaat over deradicalisatie van de mensen in Gaza.
Het is echt, als ik het plan zo gelezen heb, is het echt een veelomvattend plan om Gaza een welvarend stuk land te maken.
Dat is natuurlijk heel ambitieus.
Maar ook de Board of Peace en ook Trump weten en zeggen natuurlijk dat alles valt of staat met de ontwapening van Hamas.
[00:10:13] Speaker A: Kom ik zo nog even op terug, maar zijn er wat jou betreft in dit plan, want jij hebt het gelezen, zijn er verrassende punten naar voren gekomen? Dat je denkt van oh, maar dit is nieuw ten opzichte van alle vorige aankondigingen van de Board of Peace?
[00:10:27] Speaker C: Nou, ik denk dat dat eigenlijk wel meevalt.
De Board of Peace heeft natuurlijk vanaf het begin al aangegeven Gaza te willen heropbouwen en om van Gaza eigenlijk een soort tweede Singapore te maken. Singapore van het Midden-Oosten waar we op een hele welvarende manier samengeleefd gaat worden. Dus ik denk wat dat betreft dat er weinig verrassingen zijn.
Wat het enige verschil is, als we vooral kijken naar het geld, waar in eerdere fases het ging over 16 miljard of 18 miljard, wat ook toegezegd is door verschillende partners van over de hele wereld, kijken we nu naar een plan van 2,45 miljard.
[00:11:06] Speaker A: Wat relatief weinig is.
[00:11:08] Speaker C: Ja, nou ja, het verschil is vooral heel groot en daar wordt verder niet over gesproken.
En als je met 2,45 miljard toekunt in plaats van 16 miljard is dat natuurlijk alleen maar beter.
Maar de precieze details daarover zijn nog niet helemaal bekend.
[00:11:25] Speaker A: Als we het hebben over de haalbaarheid van het plan. Dit is natuurlijk een plan wat nu op papier staat, maar hoe groot is de kans dat dit ook echt een realiteit gaat worden, dat dit gerealiseerd wordt op termijn?
[00:11:38] Speaker C: Nou ja, ik denk echt dat alles valt op staat met de ontwapening van Hamas.
Hamas is in afgelopen juli akkoord gegaan, wederom, met de ontwapering.
Maar goed, akkoord gaan op papier en het ook daadwerkelijk in de praktijk uitvoeren, daar zitten natuurlijk hele grote verschillen tussen.
En we weten natuurlijk, Hamas is een terrororganisatie, natuurlijk per definitie niet te vertrouwen. en hun keren nog altijd naar macht, ondanks het feit dat ze natuurlijk heel erg verzwakt zijn.
Dus ja, ik denk dat het grootste obstakel in dit plan is de ontwapening van Hamas. En kijk, als dat niet gebeurt, dan kun je aan wederopbouw beginnen, maar dan blijf je constant de dreiging houden dat die wederopboun ook weer afgebroken wordt en dat er weer een oorlog met Israël wordt uitgelokt.
[00:12:30] Speaker A: Maar heeft de Board of Peace dan een bepaalde machtsfactor richting Hamas dat ze dat kunnen afdwingen?
[00:12:37] Speaker C: Dat hebben ze.
Kijk, die machtsfactor is eigenlijk een beetje tweeledig.
Het eerste is natuurlijk dat ook de bondgenoten van Hamas, dus een Qatar en een Turkije met name, die zijn akkoord gegaan met dit plan.
Dus dat ten eerste.
Maar goed, ook daarvan zou je natuurlijk weer kunnen zeggen, akkoord gaan op papier is iets anders dan akkoord gaan in de praktijk. Maar laten we toch proberen om optimistisch te blijven dat de bondgenoten van Hamas akkoord zijn gegaan. Dus dat is één.
Twee is dat er een international stabilization force komt, een soort vredesmacht. van met name Marokko, Indonesië, Kazachstan, Kosovo en Albanië. Die hebben toegezegd troepen te zullen sturen en dat moeten er uiteindelijk duizenden gaan worden.
Maar ook dat is voorlopig een toezegging op papier.
Ja en maar daarbij moet wel gezegd worden dat die vredesmacht best wel een ruim mandaat heeft gekregen.
waar we in het verleden eigenlijk bij de VN-Vredesmachten zagen dat die een heel beperkt mandaat hebben, dus ook eigenlijk zelf niet kunnen en mogen ontwapenen, zou deze stabilisatie-Vredesmacht, die zou dat wel mogen.
[00:13:52] Speaker A: Maar goed, dan is het de vraag... Zou die daar dan meer kans van slagen hebben, denk jij?
[00:13:56] Speaker C: Nou ja, kijk, op papier wel, want zij mogen natuurlijk dingen doen die die eerdere vredesmachten niet mochten doen. Maar de vraag blijft daarbij. Zijn de landen die troepen gaan sturen, zijn die bereid om deze stappen ook te nemen? Want ja, het risico bestaat natuurlijk dat er dan gevechten zullen komen en dat hun troepen daarbij om zullen komen. Dus ja, zijn ze bereid om dat risico te nemen? Ja of nee? Dus dat is denk ik nog een hele grote vraag.
[00:14:23] Speaker A: Over de situatie op dit moment in Gaza kun je daar wat over vertellen? Want het is toch wat minder in het nieuws hoe het nu in Gaza gaat. Wat is de situatie daar?
[00:14:33] Speaker C: Nou, de situatie is op dit moment dat de IDF, het Israëlische leger, ongeveer 60 tot 70 procent van de Gazastrook onder controle heeft.
Het overige deel, daar is Hamas, maar ook andere rebellengroepen, om het zo maar te zeggen, die zijn daar aan de macht en die zijn ook onderlinge ruzies met elkaar aan het uitvechten.
Er zijn natuurlijk altijd groepen geweest in de Gazastrook die tegen Hamas zijn geweest. En ja, die ruiken natuurlijk nu ook hun kans om meer macht te grijpen en Hamas wellicht uit te schakelen.
Maar het feit blijft dat Hamas nog steeds bestaat. Dat weten we. Dat Hamas ook nog steeds wapens heeft en tunnels heeft.
En dat is natuurlijk ook een groot onderdeel van dit plan om daar definitief een einde aan te maken.
[00:15:19] Speaker A: En Israël is ook bezig in Gaza om nog steeds Hamas-commandanten op te sporen en uit te schakelen.
[00:15:27] Speaker C: Ja, we hebben natuurlijk gisteren of eergisteren gezien dat het hoofd van de financiële afdeling van Hamas door Israël geëlimineerd is.
Maar dat is ook wat Israël vanaf het begin heeft gezegd, ook voor het tekenen van dat eerste puntenplan van Trump en de Board of Peace. Israël heeft gezegd wij zijn in principe akkoord met dit plan. Maar iedere dreiging richting onze staat, iedere vorm van Hamas-activiteit zullen wij blijven bestrijden, want wij accepteren niet langer dat Hamas een bedreiging vormt. En ja, als Israël iets zegt, dan doen ze het over het algemeen ook. En dat blijkt ook uit de acties die nog steeds doorgaan tegen Hamas. En die zijn ook volgens het puntenplan van Trump en de Board of Peace volledig gerechtvaardig.
[00:16:08] Speaker A: Dus in die zin is Israël aan boord bij dat plan van Trump?
[00:16:12] Speaker C: Israël is aan boord en Israël is ook aan boord bij het plan wat gisteren is gepresenteerd. Dat heeft Israël al toegezegd aan de Amerikaanse regering.
Dus wat dat betreft, en kijk wat het plan betreft zoals het er nu ligt, is eigenlijk iedereen op papier aan boord.
En ik weet het, het blijft iets op papier, maar dat iedereen aan boord is, is wel een goed begin.
[00:16:36] Speaker A: De inwoners van Gaza, zijn die eigenlijk ook aan boord? Vinden die dit plan ook een goed plan?
[00:16:42] Speaker C: Ja, dat is natuurlijk heel lastig om in te schatten, want we hebben geen interviews of enquêtes gedaan en dat doet Hamas natuurlijk ook niet.
En natuurlijk is het belangrijk dat de bevolking hierachter staat.
Ik kan me voorstellen dat natuurlijk de situatie voor de bevolking in Gaza is natuurlijk ver, ver, ver van ideaal.
Er is gelukkig wel genoeg eten, er is genoeg drinken, er zijn genoeg medicijnen. Ook VN-organisaties hebben dat zelf toegegeven.
De vraag is, zijn zij allemaal aan boord? Ik denk dat dat een hele goede vraag is. Alleen voor dit soort plannen deal je natuurlijk met de daartoe bevoegde instantie of de groep die aan de macht is. In dit geval de terreurgroep Hamas.
En die zijn aan boord en daar moet je verder op bouwen.
[00:17:30] Speaker A: En dan moeten we maar afwachten van hoe het dan in de praktijk zal uitwerken.
[00:17:34] Speaker C: Ja, dat is lastig. Het blijft een terreurgroep, het blijft Hamas.
Maar op papier is in ieder geval iedereen aan boord en laten we zien hoe zich dat verder ontwikkelt.
[00:17:43] Speaker A: We gaan het blijven volgen, Raouf. Als we het hebben over Iran, want president Trump die heeft gezegd dat de Verenigde Staten zich voorbereidt op een grote nieuwe oorlog met Iran.
Hij roept dat eigenlijk al maanden dat die oorlog eraan zou gaan komen, maar een paar dagen geleden dus opnieuw. Verwacht je dat dat binnenkort weer zal gebeuren? Dat er weer aanvangen komen vanuit Amerika richting Iran? Of is het toch weer een beetje Trumpiaanse bluffpoker?
[00:18:11] Speaker C: Ik denk dat het allebei is.
Trump houdt qua retoriek de druk op het Iraanse regime.
om te laten weten van wij zijn op ieder moment zijn wij er klaar voor om jullie opnieuw aan te vallen.
Dus haal je vooral niet in je hoofd om schepen in de straat van Hormuz aan te vallen, want op het moment dat jullie dat doen, dan zullen wij heel snel en heel hard zullen wij terugslaan. Dat is natuurlijk ook een beetje onderdeel van oorlogsretoriek, ook een stukje psychologische oorlogsvoering.
[00:18:47] Speaker A: Maar hij zit er in kern van waarheid in, denk je?
[00:18:49] Speaker C: Nou ja, ik denk van wel. Kijk, ik heb al een aantal maanden geleden toen natuurlijk de eerste overeenkomsten kwamen en toen het vechten natuurlijk afnam in intensiteit, was mijn gedachte, en daar sta ik nog steeds achter, dat we eerst naar de midtermverkiezingen in de Verenigde Staten gaan. Die zijn in november.
En dan wordt het huis van afgevaardigde en een groot aantal leden van de Senaat worden herkozen.
Daar moet Trump en voornamelijk de Republikeinse partij, die moet daar de meerheid behouden om het buitenlandse beleid effectief uit te kunnen voeren. Dat is de reden, de grootste reden in mijn ogen, waarom er op dit moment geen high intensity oorlog plaatsvindt. Dus met veel, veel aanvallen.
Maar wat we niet moeten vergeten is dat al een half jaar de Amerikaanse marine natuurlijk de straat van Hormuz voor Iraanse schepen en alles wat daarbij hoort dicht houdt. Dus het Iraanse regime is vrijwel niet in staat om olie te exporteren, wat zorgt voor een hele grote, heel groot tekort aan inkomsten.
En de geschiedenis leert ons dat financiële vurging, zoals dat heet, een hele grote drijfveer kan zijn voor de bevolking om in opstand te komen. Dus in die zin, ja, het gooien van bommen en de directe aanvallen, die zijn natuurlijk op dit moment afgenomen. Maar de oorlog zelf is nog in volle gang. En dat is iets wat we dus niet op het nieuws zien, omdat er weinig bommen vallen.
[00:20:28] Speaker A: Maar het gebeurt wel degelijk.
[00:20:30] Speaker C: Ja, de inflatie in Iran ligt op honderden procenten.
En ja, We hebben dat bijvoorbeeld ook met de val van de Sovjet-Unie gezien destijds. Ja, als mensen op een gegeven moment geen brood meer op de plan kunnen krijgen voor hun gezin, ja, dan worden mensen radeloos en moedeloos. En dat is natuurlijk verschrikkelijk voor de Iraniërs zelf, die voor een heel groot deel ook van dit regime af willen.
Alleen het is wel een hele effectieve manier om het regime af te knijpen. En ik denk dat we na de midterms kunnen we wel weer nieuwe aanvallen van Amerika verwachten.
[00:21:04] Speaker A: Ja, als we het hebben over Iran zelf, het regime, want de Iraanse president Pezeshkian die heeft woensdag in zijn toespraak in de VN gezegd dat Iran zich niet zal onderwerpen aan de Amerikaanse druk.
Hij heeft ook gezegd dat Iran geen kernwapen nastreeft. Hij heeft ook gezegd dat Iran al zeven maanden lijdt onder Amerikaanse terreur en dat het alleen maar reageert op aanvallen die Amerika pleegt op Iran.
Dus heel erg in de slachtofferrol. Hoe zie je dat? Waarom vertelt hij dit in de Verenigde Naties?
[00:21:37] Speaker C: Dat is natuurlijk heel interessant. Eigenlijk geeft hij een beetje een dubbele boodschap af. Aan de ene kant is het een boodschap van kracht. Wij zullen ons niet onderwerpen.
Wij zijn Iran. Wij zijn sterk. Dat moet hij als afgevaardigde natuurlijk ook zeggen, want anders kan hij zeker niet veilig terugkeren naar Iran.
maar we zien eigenlijk voor de eerste keer dat er op een groot publiek podium dat een officiële officiel van het Iraanse regime inderdaad toegeeft dat de situatie nijpend wordt en dat, jij noemt het een slachtofferrol, nou ja zo zou je dat inderdaad wel kunnen zien en dat is natuurlijk heel interessant want dat is eigenlijk de eerste keer dat een officiel dat doet Wat het mij laat zien is dat de Amerikaanse strategie van financiële verwurging effectief is.
Ik heb daar nog steeds hoop op dat het Iraanse regime dit niet meer vol gaat houden. De vraag is natuurlijk altijd hoe lang gaat dat duren? Dat is heel lastig om in te schatten.
Maar ik denk dat samen met de financiële verurging en als de Republikeinse Partij de midtermverkiezingen wint en de meerderheid behoudt in het congres, dat samen met hernieuwde bombardementen we wel eens het einde van het regime kunnen gaan zien.
[00:23:03] Speaker A: Ja, nu gaat het hier in het nieuws voornamelijk in deze context natuurlijk over Iran en Amerika die het over elkaar hebben. Welke rol speelt Israël in dit verhaal? Is er überhaupt nog een dreiging vanuit Iran richting Israël?
[00:23:20] Speaker C: De dreiging is minimaal. Kijk, het Iraanse regime heeft natuurlijk nog wel ballistische raketten.
Het Iraanse regime heeft natuurlijk wel drones, alleen het Iraanse regime weet ook op het moment dat zij die zullen afvuren richting Israël, dat Israël ontzettend hard zal terugslaan en dat kunnen zij zich op dit moment niet permitteren.
Het Iraanse regime is ontzettend verzwakt door Israël en door Amerika samen.
Dus ik verwacht dat op dit moment er eigenlijk een zeer minimale dreiging is voor Israël vanuit het Iraanse regime.
En andersom, het is eigenlijk Het gevoel bekruipt mij dat het Iraanse regime eigenlijk een soort tot de dood veroordeelde gevangene is die wacht op de executie.
[00:24:09] Speaker A: Is dat zo of is er toch nog een diplomatieke route denkbaar om tot vrede te komen?
[00:24:15] Speaker C: Nee, en die is er vanaf het begin ook nooit geweest.
Kijk, in mijn ogen is die diplomatieke route vooral voor de bühne geweest en vooral voor de show en vooral voor de financiële markten en vooral met als poging om de olieprijs zo laag mogelijk te houden.
Maar vanaf het begin is voor mij heel erg duidelijk geweest dat Israël en Amerika volledig gecommitteerd zijn aan het einde van het Iraanse regime.
En dat is een doel wat ook absoluut niet losgelaten zal worden zolang de Trump administration nog aan de macht is.
[00:24:45] Speaker A: We gaan het hebben over de Houthis en dat maakt het gelijk wat abstracter en wat ingewikkelder want het is wat verder van ons bed.
Die strijd tussen de Houthis en Saoedi-Arabië die is weer opgeleid. Kun jij kort uitleggen in eenvoudige taal wat hier nou aan de hand is?
[00:25:02] Speaker C: Nou ja, de Houthis, dat is een terreurorganisatie, een rebellengroep, die worden gesteund door het Iraanse regime.
Nou ja, die vechten al een jaar of twintig ongeveer in Jemen om de macht.
Natuurlijk ga ik geen samenvatting geven van twintig jaar oorlog, maar de Houthis die hebben op dit moment het westelijke deel van Jemen onder controle.
En dat is tegelijkertijd ook ingewikkeld, want dat is ook precies het gebied wat grenst aan de Rode Zee.
Waar is er dan natuurlijk ook een grens, wat natuurlijk ook invloed heeft voor de scheepvaart vanuit Eilat, die richting het zuiden gaat door de Rode Zeen.
[00:25:41] Speaker A: En wat heeft het dan met Saoedi-Arabië te maken?
[00:25:46] Speaker C: Nou, dat heeft eigenlijk twee factoren. Aan de ene kant zijn de Houthis natuurlijk een marionet van het Iraanse regime. Een schiïtisch-islamitische marionet.
En Saudi-Arabië is natuurlijk soenitisch. En ja, die twee grote stromingen binnen de islam, die kunnen elkaar over het algemeen niet zien of luchten. Dus er is een ideologisch conflict, maar er is natuurlijk ook een conflict dat de Houthis vrij regelmatig raketten afvuren op Saoedi-Arabië, want Jemen grenst natuurlijk aan Saoedi-Arabië.
En daarbij is het doel wit vaak zijn olievelden.
En dat heeft natuurlijk invloed op de inkomsten van Saoedi- Arabië en verdere stabiliteit op de wereldwijde oliemarkt. De andere helft van Jemen wordt bestuurd door wat het overgrote deel van de internationale gemeenschap ziet, dat is de legitieme regering van Jemen, wat weer Soenieten zijn en dus ook weer bondgenoten van Saudi-Arabië. Dus in die zin, ja, kun je eigenlijk zeggen dat wij al twintig jaar, nou ja, misschien iets korter, maar een oorlog zien tussen Saudi-Arabie en Iran, maar die vindt plaats niet in directe termen, maar via Jemen.
[00:27:02] Speaker A: Ja, nu heeft deze oplaaiende strijd tussen Saudi-Arabië en de Houthis, heeft dat ook een effect op Israël?
[00:27:12] Speaker C: Ja, natuurlijk, want het zorgt allereerst voor instabiliteit in de regio. Dus dat is nooit goed. Dat is ook niet goed voor Israël en dat is ook niet goed voor de wereldwijde handel. Het is ook niet goed voor de export van Israël. Dus dat is natuurlijk een dreiging.
Militair gezien is er geen grote dreiging. De Houthis hebben ballistische raketten van het Iraanse regime gekregen en die hebben ze in het verleden natuurlijk ook op Israël afgevuurd. Dat hebben we de afgelopen jaren wel gezien. Maar Israël is meer dan in staat om via het luchtafweergeschut die raketten uit de lucht te halen. Dus wat dat betreft is die de dreiging niet heel groot.
Ik denk ook dat het een kans oplevert.
De Saoedi's die hebben geen ervaring in het vechten tegen terreurgroepen in stedelijke omgevingen.
En die ervaring ligt natuurlijk wel bij Israël. En Israël heeft ook strategisch en militair advies gegeven aan Saoedi-Arabië.
Misschien in de hoop dat Saoedi-Arabië zich toch bij de Abraham-akkoorden zal gaan voegen.
Ik denk dat Saoedi Arabië ook hulp nodig heeft van Israël en zeker van de Amerikanen. En dat biedt natuurlijk een kans om leverage, zoals ze dat zeggen in het Engels, dat ze voorwaarden kunnen gaan stellen aan Saudi-Arabië. Wij willen jullie best helpen, maar alleen als je bij de Abraham-akkoorden komt.
[00:28:42] Speaker A: Wat op zich een interessante ontwikkeling heeft, is want Saudi-Arabie en Israël hebben geen diplomatieke betrekkingen, zijn geen bondgenoten van elkaar, maar kennelijk wordt er wel iets gedaan met informatie uitleveren of het aan elkaar doorgeven.
[00:28:59] Speaker C: Ja, zeker. Het is alleen wel iets wat, dat is niet nieuw. Er is natuurlijk al jaren contact achter de schermen tussen Saudi-Arabië en Israël.
Dat hebben we ook gezien in bijvoorbeeld het feit dat Saudi-Arabie zeker in de afgelopen jaren voor het eerst in de geschiedenis vliegtuigen van El Al, van Israël, toestemming geeft om over Saudisch grondgebied te vliegen. Dus we zien hele kleine stapjes van toenadering.
Dus ik denk zeker dat het hoopvol is en het zou natuurlijk geweldig zijn als die betrekkingen genormaliseerd kunnen worden.
[00:29:32] Speaker A: We gaan het nieuws met belangstelling natuurlijk blijven volgen. Heel hartelijk dank, Raouf, voor jouw toelichting.
Zo zijn we aan het einde gekomen van deze uitzending van Christenen voor Israël. U kunt op de hoogte blijven over de actualiteit op onze website cvi.nl slash actueel. Daar vindt u allerlei interessante artikelen en ook onze uitzendingen en podcasts. Heel veel dank voor het kijken en graag tot de volgende keer.
