Episode Transcript
[00:00:06] Speaker A: De 40 dagen tijd is een periode van bezinning. We staan stil bij het lijden van Jezus, maar ook bij zijn diepe verbondenheid met Israël en de vervulling van Gods belofte aan zijn volk. In deze overdenkingen ontdekken we wat dit betekent. Voor Israël, maar ook voor ons.
[00:00:31] Speaker B: Deze overdenking is geschreven door Roger van Oort en ingesproken door Paola Groenenwold.
We lezen samen Exodus 2 vers 23 en Hoofdstuk 3 vers 1 tot 7.
En Mozes hoedde het kleinvee van zijn schoonvader Jetro, de priester van Midian. Hij dreef het kleinvee tot voorbij de woestijn en kwam bij de berg van God, de Horeb. En de engel van de heren verscheen hem in een vuurvlam uit het midden van een doornstruik. Hij keek toe en zie, de doornstruik brandde in het vuur, maar de doornstruik werd niet verteerd. Mozes zei, laat ik nu naar dat indrukwekkende verschijnsel gaan kijken waarom de doornstruik niet verbrandt.
Toen de heren zag dat hij ging kijken, riep God tot hem uit het midden van de doornstruik en zei, Mozes, Mozes! Hij zei, zie, hier ben ik!
En hij zei, Kom niet dichterbij. Doe uw schoenen van uw voeten, want de plaats waarop u staat is heilige grond. Hij zei verder, Ik ben de God van uw vader, de God van Abraham, de God van Isaac en de God van Jacob. En Mozes bedekte zijn gezicht, want hij was bevreesd om God aan te kijken.
De heren zei, ik heb duidelijk de onderdrukking van mijn volk, dat in Egypte is, gezien, en ik heb hun geschreeuw om hulp vanwege hun slavendrijvers gehoord. Voorzeker, ik ken hun leed.
Het tekstgedeelte dat we gelezen hebben beschrijft de ontferming van God over zijn volk Israël. Hij dacht aan het verbond dat hij met Abram, Isaac en Jacob gesloten had. Het leed van het volk was onbeschrijfelijk. Bittere, medogenloze slavenarbeid en de net in de wereld gekomen Joodse jongetjes werden door de Egyptenaren in de nel gegooid. Het was intens bitter en wreet.
God hoorde hen echter en hij greep in. Hij zag om naar het lot van zijn volk. Hij zond Mozes en Aaron. Hij kende het leed van zijn volk. Hij was er deel van. Hij leed met hen mee. Israël wordt door God zijn eerstgeboren zoon genoemd in Exodus 4, vers 22. Hij redde hen uit de duisternis naar het land dat hij hen beloofd had, zijn land.
Gebeden worden verhoord, God hoorde hun klacht. Het leek uitzichtloos, maar God ontfermde zich op zijn tijd. Dat was 400 jaar nadat Jacob en zijn zonen zich tijdelijk in Egypte hadden gevestigd.
De heiland zegt dat er geen musje van het dak zal vallen zonder dat God het ziet. Al je haren op je hoofd zijn bij Hem bekend. Hij kent ook onze omstandigheden, onze teleurstellingen en ons verdriet. Hij gedenkt ook ons, aangenomen als zijn kinderen, in de doop.
om over na te denken. De vervolging van het Joodse volk door de volkeren duurt al 3500 jaar, sinds Egypte. Wanneer komt er een einde aan hun lijden?
